سرو نمادي از ايران بوده و در اسطوره ها آورده اند که سرو ابرکوه کاشته شده از سوي زرتشت است. در ايران باستان ، کاشتن درخت از اهميت بسيار بالايي در طبقات مختلف جامعه برخوردار بوده است. در نگاره ها و آثار باستاني مانند حجاري هاي دوره هخامنشي در تخت جمشيد، نماد درخت و به طور خاص ، سرو آورده شده است. زرتشتيان معتقدند که سرو به دليل آن که درختي هميشه سبز است، همواره در ايران اهميت خاصي داشته و سروچهار هزار ساله ابرقو نيز که آن را سرو زرتشت هم مي نامند، نمادي از همين امر به شمار مي رود.


غير از نگاره ها و حجاري ها در پارچه بافي ها هم به گونه اي گياه ، درخت و همان سرو خميده که بعدها در فرهنگ ايراني ترمه ناميده شده ، ديده مي شود. سرو در ديگر هنرهاي ايراني مانند مینیاتور نيز به چشم مي خورد.

دانشمنداني از ژاپن و روسيه پس از بازديد از سرو ابرقو عمر آن را تا هشت هزار سال برآورد کردند.  الکساندر روف ، دانشمند روسي عمر اين درخت را چهار هزار تا چهارهزار و 500 سال برآورد کرده است.حمدالله مستوفي هم در کتاب نزهت القلوب که در سال 740 هجري قمري تاليف شده است، درباره اين سرو مي نويسد: "آنجا سروي است که در جهان شهرتي عظيم دارد. چنانچه سرو کشمير و بلخ شهرتي داشته و اکنون اين از آنها بلندتر و بزرگ تر است".حتي برخي مورخان پارا فراتر نهاده و معتقدند نهال اين درخت را يافث، پسر حضرت نوح(ع) کاشته است.

پيرترين درخت ایران با 25متر ارتفاع 18 متر محيط و 11/5 متر اندازه دور تنه در قلب ايران زندگي مي گذراند.